น็อตหัวหกเหลี่ยมและสลักเกลียวเป็นส่วนหนึ่งของระบบการยึดที่ใช้เกลียวสกรู สกรูด้ายวันที่กลับไปยังกษัตริย์อัสซีเรีย Sennacherib ในศตวรรษที่สิบเจ็ดก่อนคริสตศักราช Sennacherib ใช้สกรูเป็นส่วนหนึ่งของปั๊มที่ป้อนระบบน้ำสำหรับสวนแขวนของบาบิโลน นักคณิตศาสตร์ชาวกรีก Archytas ของ Tarentum อธิบายเกลียวสกรูไม้ในศตวรรษที่สามก่อนคริสตศักราชและโดยสกรูไม้ก่อนคริสตศักราชศตวรรษแรกถูกนำมาใช้อย่างกว้างขวางในการกดน้ำมันและลม สิ่งเหล่านี้มักจะติดอยู่กับที่จับถาวรบางประเภทเป็นอุปกรณ์หมุน
สกรูโลหะ
สกรูและสลักเกลียวโลหะปรากฏตัวครั้งแรกในยุโรปในปี 1400 แต่ไม่ได้กลายเป็นตัวยึดทั่วไปจนถึงศตวรรษที่ 18 เมื่อเครื่องมือเครื่องจักรได้รับการพัฒนาซึ่งสามารถผลิตได้ ระหว่างปี ค.ศ. 1770 และ 1798 ผู้ผลิตเครื่องดนตรีชาวอังกฤษ Jesse Ramsden วิศวกรชาวอังกฤษ Henry Maudslay และนักประดิษฐ์ของสหรัฐอเมริกา David Wilkins ล้วนเครื่องกลึงสกรูที่ได้รับการจดสิทธิบัตรสำหรับการทำแท่งเกลียว สกรูต้นมีแนวโน้มที่จะกำหนดเองด้วยหัวสลักเกลียวสี่เหลี่ยม สลักเกลียวทดแทนถูกสร้างขึ้นเองทั้งหมดและดังนั้นจึงไม่สามารถใช้งานได้ในปริมาณมากพอที่จะใช้กันอย่างแพร่หลาย
มาตรฐาน
สลักเกลียวหัวสี่เหลี่ยมเป็นเรื่องธรรมดาในการใช้งานก่อนหน้านี้เพราะมันง่ายกว่าที่จะทำด้วยเครื่องมือโลหะและเทคนิคของเวลา หัวสี่เหลี่ยมต้องใช้ความคลาดเคลื่อนที่แม่นยำน้อยกว่าดังนั้นประแจที่อาจไม่ได้มีขนาดที่แน่นอนของสลักเกลียว แต่ใกล้พอที่จะหมุนหัวสลักเกลียวสี่เหลี่ยมจัตุรัส อย่างไรก็ตามหัวสี่เหลี่ยมมีขนาดใหญ่และต้องการที่ว่างมากขึ้น ในปี ค.ศ. 1841 ผู้ผลิตเครื่องมือชาวอังกฤษโจเซฟวิทเวิร์ ธ และคู่หูชาวอเมริกันของเขาวิลเลียมผู้ขายของสถาบันแฟรงคลินได้เสนอให้สร้างระบบของเกลียวสกรูมาตรฐาน สลักเกลียวและถั่วที่ได้มาตรฐานในไม่ช้าก็ตามมาเมื่อผู้ผลิตเครื่องมือพัฒนาเทคนิคใหม่สำหรับการทำให้เป็นปริมาณ
เบสเซเมอร์
ระหว่างปี ค.ศ. 1856 และ 2419 นักโลหะวิทยาชาวอังกฤษเซอร์เฮนรีเบสเมอร์พัฒนากระบวนการ Bessemer ซึ่งเป็นวิธีการผลิตเหล็กอ่อนราคาถูก เมื่อช่างเครื่องใช้เหล็กหล่อและเหล็กกล้ารูปแบบ Cruder หัวสลักเกลียวสี่เหลี่ยมก็ง่ายต่อการทำ เมื่อเครื่องจักรมีขนาดเล็กลงและกะทัดรัดมากขึ้นอย่างไรก็ตามสายฟ้าหัวหกเหลี่ยมพัฒนาขึ้นเพื่อตอบสนองความต้องการหัวสลักเกลียวขนาดกะทัดรัดมากขึ้น
การผลิตจำนวนมาก
ในปี ค.ศ. 1830 James Nasmyth ผู้ช่วยของ Henry Maudslay ได้ออกแบบสิ่งที่แนบมากับผู้บุกเบิกสำหรับเครื่องกลึงม้านั่งของ Maudslay เพื่อสร้างสลักเกลียวหัวหกเหลี่ยมขนาดใหญ่สำหรับแบบจำลองสเกลที่พวกเขากำลังสร้างสำหรับพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ลอนดอน ในยุค 1840 เครื่องจักรที่มีความเย็นจะพร้อมใช้งานสำหรับโลหะปั๊ม มันใช้เวลาจนกระทั่งยุค 1880 เมื่อโรงงานเหล็กเบสเซเมอร์เริ่มผลิตเหล็กอ่อนใหม่ในความหนาและปริมาณที่แม่นยำก่อนที่เครื่องจักรเย็นจะเริ่มเจาะถั่วหกเหลี่ยมออกมา นวัตกรรมนี้หมายความว่าถั่วที่ประทับจากสต็อกโลหะแบนและกลึงจนถึงความคลาดเคลื่อนที่แน่นอนสามารถสกรูลงบนสลักเกลียวที่ทำโดยเครื่องทำสกรูใหม่ในโรงสีทุกที่ในประเทศ น็อตหกเหลี่ยมที่มีขนาดใหญ่กว่าแทนที่หัวสลักเกลียวสี่เหลี่ยมในการใช้งานอุตสาหกรรมหนัก
